“ Ana və Uşaq"

Xalqımızın gözəl adətləri olub, bu gün də var. Qədrini bilsək, qoruyub saxlaya bilsək, sabah da olacaq. Bu miraslar ən böyük sərvətimizdir: “taxılımız kimi, neftimiz kimi”, hətta mən bu sərvətləri onlardan da dəyərli bilirəm. Götürmək lazım olsa, mən dədə-babalardan qalan sərvətə əl uzadaram.

Bir çən neftlə 1 il yaşamaq olar, amma bir şirin sevgi vüsalına qovuşsan, ta ömrün sonuna kimi qoşa uçsanız belə “yoruldum” deməzsiniz. Dədə-babalarımızdan qalan miras əlaq, adət-ənənələrimiz, mənəviyyatımızla bağlı sərvətlərdir.  Belə sərvətlərin  ləyaqətli varisləri olmayanda ,    insan oğlu getdikcə  mənəvi yoxsulluğa, özünütəcridə  yol başlamış olacaq. Bütün günləri lap fərqli işıqların sayrışdığı kazinolarda keçsin, əgər gecənin bir vaxtı evinə  qayıdacaq halları  olsa,  sahib olduğu dəbdəbəli  malikanədə onları sükutdan, sükunətdən başqa  nə gözləyəcək?  Nəyə lazımdır  belə həyat? Sən evinə yaxınlaşdıqca qapıda bənövşə kimi bitib yolunu gözləyən yoxdusa, nə həyat oldu ey bu… Və yaxud qohumluq münasibətləri, xeyir-şər münasibətləri, xeyirxahlıq addımları və sair, və ilaxır…

Belə miraslardan, zəngin ənənələrdən biri də əsgər yola salmaq, əsgər qarşılamaq, əsgəri gözləməkdir.

Uşaq vaxtı yaxşı xatırlayıram, kəndimizdə əsgər yola salmaq, əsgər qarşılamaq mərasimlərini.  Hər ikisi günlərlə davam edən bir el tədbiri olardı.  Qohum-əqrəba, qonşular  belə  tədbirlərdə cəm olardılar. Bu cür  münasibətlər  köməklə yanaşı, mənəvi baxımdan da  böyük təsir gücünə malik idi. Əsgər ən çətin məqamda bunları xatırladıqca,  mənən daha qürurlu, daha ümidli olur. Hər bir əsgər balamız  ailəsinin, şəcərəsinin, el-obanın, ümumilikdə,  Vətən adlı Anamızın əmanətində olur. Bu yazımıza mən əsgər balalarımızın  daha bir şirin həyat səhifəsinə diqqət yaratmaq istəyirəm.

Gənclərimiz hərbi  xidmətə o vaxt gedirlər ki, bu yaşda onların aralarında   sevgili olanlar, nişanlı olanlar da olur.  Vətəni qorumağa sevgi  xeyir-duaları ilə yola salınmaq   onlarda bir sevgi sədaqəti də yaradır və daha  geiş məzmun  kəsb edir. Belə sədaqət Vətənə sədaqətlə bağlanır. Bizim  gənclərimiz  M.F. Axundovun “Xırs quldurbasan” komediyasındakı  Tarverdi kimi deyil, bir dəruni sevgini qazanmaq üçün  şərəfli yol seçirlər. Milli Ordunun sıralarında  daha püxtələşib qayıdırlar  sevgilərinin, sevdiklərinin üstünə.  Hər iki tərəfin  ailəsində də böyük intizarla  toya hazırlaşırlar və s.

Allah bütün əsgərlərimizi hifz etsin, sağ-salamat ata ocaqlarına dönsünlər, bu məkanda toy çalınsın, bir ismətli vətən gözəlinin səadətinə qovuşsun əsgərlərimiz, inşallah.

Mənim üçün əsgər sevgilisi olan qızların vəfası, sədaqəti vətənə xidmətin daha bir formasıdır. Sevən əsgərlərimiz əminliklə, arxayınlıqla xidmət etməlidir. O həmişə duymalıdır ki, Vətəndə onu Əziz Anası ilə bərabər, həm də həsrətli bir qız balamız  gözləyir.

Bunu  hiss etdikcə, əsgər  balalar daha məsul olur,   mətin olur.

Sevgi əsgəri istənilən vəziyyətlərdə – soyuqda ,  şaxtada , piyada,  rabitəsiz qaldığı ən kritik vəziyyətlərdə də cəsarətli edəcək.

Saytlarda əsgər məktubları, nakam əsgər sevgiləri haqqında yazılara rast gələndə çox pis oluram. Biz hər birimiz əsgərimizə borcluyuq. Onlar ağıllı olsunlar, diqqətli olsunlar, özlərini qorusunlar. Onlar sevməyə, sevilməyə də layiqdirlər. Bir çox illər əvvəl rayonlarımızın birində sevgililəri əsgər gedən oğlanları hərbi komissarlıqdan yola salmağa gələn qızlar ciddi qınaqla qarşılanmışdılar. Niyə axı, niyə..? Əgər bu sevginiun sonu şirin vüsal olacaqsa, niyə valideynlər onu tamamlamasın, nizamlamasın?

İstər əsgərlik, tələbəlik,  istərsə də həyatımızın digər sonrakı mərhələləri olsun, qız, qadın böyük təsir gücünə malikdir. Onlar nizamlayır, məzmunlaşdırır. Gözəl və ağıllı qızlarımız ailə qurmağa razılıq verdiyi oğlumuzun adicə bir qəbahət etməsinə imkan verməyəcək:   baxışlarıyla, münasibətləriylə…  Ağıllı fikirləri ilə.

Bu sevgidə qəbahət olan heç nə yox. Təki, dünya salamatçılıq olsun. Təki, əsgər balalarımız sağlam olsunlar…İnşallah, qoyub getdikləri sevgiyə  xeyirliklə qayıtsınlar. Qızlarımız da bu sevgiyə sədaqətlə onların yolyunu mütləq gözləsin. Qoy  qapılarmızda toy  çadırları quraq, uşaqların anasını yanımıza alıb bir qol açaq. Dədə-babalarımızdan bizə miras qalan budur da…