Bizim yazarlar

 Həyətimizdə  Aysel adlı bir qızcığaz var idi. O, birinci sinifdə oxuyurdu. Hər səhər məktəbə gedəndə  yolu  qurtaracağı tində  böyük tut ağacının yanından keçirdi. Aysel ona “Tutu” deyirdi. Aysel Tutunun yanından keçəndə əlini ağaca toxundurub:
— Salam, Tutu! Bu gün də məni gözlə, axşam gələndə birlikdə olacağıq, — deyirdi.  Yayda isə  lap  sevinərdi. Çünki məktəbə gedəndə də, qayıdanda da   Tutunun altında dayanır, əl uzadıb  budaqlardan  şirin tutları dərib  yeyirdi.
  Bir gün Aysel məktəbdən qayıdanda gördü ki, həyətdə böyük  bir maşın  dayanıb. Adamlar “Tutu”nu kəsir  qol-budaqlarını ağaca yükləyirdilər. Ayselin ürəyi çox sıxıldı. Gözləri doldu və anasının yanına qaçdı:
— Ana, “Tutu”nu kəsirlər! Niyə belə edirlər?   Anası Ayseli qucağına aldı və sakitcə izah etdi:
— Balam, bəzən ağaclar kəsilir. Onlardan dəftər, kitab, həm də gözəl mebel və ev əşyaları hazırlanır. Tutunun kötüyündən və gövdəsindən də bəzək  şeyləri düzəldirlər. Amma yaxşı adamlar kəsdikləri yerə mütləq yeni fidan əkirlər.  Aysel bir az düşündü və dedi:
—  Atam iki tut  fidanı alsın . Birini  bağçamızda, birini də  məktəbimizin  bağasında  əkək və qoruyaq !
  Ayselin atası qızının   arzusunu yerinə yetirdi və həmin gün ağac tingləri satılan yerdən 2 ting alıb gətirdi. Aysel, atası və anası bu tinglərdən birini  elə həmin gün binalarının qarşısındakı bağçada yerə basdırdılar. Aysel balaca vedrəsi ilə bu tingə su da verdi.

Ertəsi gün isə ikinci tingi məktəbə apardı və fikrini müəlliminə bildirdi.Müəllim bu fikri çox bəyəndi. Bütün sinif həyətə çıxdı. Uşaqlar ağacı əkəcəkləri yerə gəldilər. Uşaqlardan biri tingi basdırmaq üçün çala qazdı. Aysel də kiçik tut fidanını  çalada dik tutdu, uşaqlar  ehtiyatla   çalanı doldurdular, bir az da su tökdülər. Uşaqların üz-gözündən sevinc  oxunurdu.Ən çox  sevinən də Aysel idi.

Müəllif: Səmra