“ Ana və Uşaq"

Namus  gözəlliyin dəfinəsidir.

 Kəlam

Bizim xalqın  adət-ənənələrində,  ailə özəlliyində sədaqət, vəfa ölüncə var.

Gənclərimiz  seriallarda   xarici ölkələrdəki bər-bəzəkli həyata,  hədsiz sərbəstliyə uymamalııdırlar.   Qızlarımız da təmkinli olmalıdır. Əgər qızlar   iradlara, qoruq-qadağalara bəzi yazılarda rast gəldiyimiz: ” kişilər də bakirlik testindən keçsin”,-  əks-həmləsi ilə  hücuma keçəcəklərsə, biz arzu olunana- doğru olana, əlbəttə ki, yaxınlaşa bilməyəcəyik.  Kişilərin tərəfini saxlamaqdan da çox-çox uzağıq. Əgər hardasa   bir namusa təcavüz edilibsə, hardasa bir qız aldadılıbsa,  atılıbsa, qaçırılıbsa, şiddətə məruz qalıbsa və sair,  və ilahır, hər birinin  arxasında  pəzəvəng  bir kişi dayanır. Ha özünü  təmizə çıxarmağa çalışsa da,  onun da   günahı “ayağısürüşkən qadının günahı” nə qədərdirsə, o qədərdir.

XVIII əsrdə yaşamış   fransız maarifçisi Deni Didro ola bilməyəcəyəmsə  də,  başımda, ürəyimdə gəzdirdiyim  bir çox fikirlər  bu məşhur maarifçinin fikirləri ilə çox uyğundur. D.Didro, məsələn, çox maraqlı bir idedya irəli sürüb:

“Öz payıma, namuslu bir qadını başdan çıxardıqdan sonra atıb  gedən əxlaqsızları bir fahişəylə yaşamağa məhkum edən bir qanun verilsə, çox alqışlayardım. Pis adama pis qadın!”

Yəni,  əxlaqsızlığın, eyş-işrət düşkünlüyünün qarşısını almağın bir üsulu da bu təklif ola bilər.

 Bununla belə, mən bir çox məsələlərdə ziddiyyətlərin yaranmasında və alovlanmasında  qadınların mövqeyini qəbul etmirəm. Qadın bərabərlik iddiasında yerini harda bilirsə, fəhmi azfddır, ər onu ondan qat-qat  üstün bilir, Fəqət, qadın   bərabərlik iddiasına düşüb araya soyuqluq salmamalıdır. Qadın bu qədər sosiallaşmağa çalışmamalıdır.Bu, ailə institutunun  çox üsulluca, səssiz-səmirsiz aradan  çıxmasına gətirib çıxara bilər.

Sitat:

Evlilik də qayıq kimidir: qayıq iki avarın eyni anda hərəkət etməsi ilə üzür, avarların hərəkəti bir-birinə uyğun gəlməsə, dalğalar qayığı aşırar.

E.Levi

Qadınlarımızın, qızlarımızn televiziyadan, seriallardan izlədikləri  macəralı sevgi  həyatı  gerçək ailə həyatı deyil, Gerçək sevgi niyə nümayiş olunmalıdır ki? Hansı  normal ailədə tərəflər özəl həyatlarını belə çılpaqlığı ilə  paylaşa bilər? Hansısa ölkədə kimsə neçənci dəfə  nikahı pozulmuş qadınla  evlənə bilər,  fərqi yoxdur bakirə və ya dul qadın  uğurlu ailə həyatı olmamış kiminsə neçənci  yastıq yoldaşı ola bilər. Amma Azərbaycan  mühiti üçün qadın  “ər evinə dik girib, köndələn çıxmalıdır.”    Bundan  mənalı, dəyərli, məsum, qürurlu sevgi düşünürsüzmü? Fərqi yoxdur kişi olsun, ya qadın, əgər hansı birisə  birinci evlilikdə   səadətini tapa bilməyibsə,  ikincisində, üçüncüsündə də tapa bilməyəcək. Buna zəmanət yoxdur, ola da bilməz: qadına  könül dostu kimi yox, yataq yoldaşı kimi  baxan, daha sonra   başqa birini arzulayacaq,  başında da hər vaxt belə xülyalar  var-gəl edəcək.  Qadın da  sabah  ərə gəldiyi yeni evdə  budəfəki ərinin  kaprizini qəbul etməyə bilər və  sabah  yenə ona “bitanem”, “starım” deyən, amma  sevgidən, dəruni eşqdən  başqa hər şeyi olan digər kimsənin yanına qaça bilər, öyrəncəlidir də.

  Belə yaxşıdır, yoxsa taleyinə, qismətinə çıxan ilk sevginlə  əl-ələ, baş-başa verib mehriban, isti bir ocaq yaratmaq?!.

 “Dünyada heç bir bəzək, makiyaj bir qadını  analıq sevgisi qədər gözəlləşdirə bilməz,- kim demişsə, doğru demiş. Uşağın  anaya daha mehr salmasının mayasında saniyəbəsaniyə  kortəbii də olsa anasının qayğılarını, yuxusuz gecələrini, istisini, nəfəsini duymasıdır. Evində qulluqçı, dayə saxlayan,  bağçada,  günüuzadılmış qruplarda  saxlayan  ailələrin   yavruları ilə  müqayisədə  gecəni üstlərində dirigözlü açan, beşikbaşında yatan  anaların uşaqları   bütün həyatları boyu bu sehrdən çıxa bilmir. Ailə budur da, analıq budur da.

Ailə əza həzzi üçün  qurulmamalıdır. Əsl ailələrdə ərlər  HALALI olacaq qadına seriallardakı qadınlar kimi baxa bilməz, yanaşa bilməz və bu  ağayanalığına görə  Azərbayçan Kişisinə eşq olsun. Sənə “ana”/”ata” deyəcək  uşağın anasını  əşyalaşdırmaq olmaz. Bu mühit Avropa mühiti deyil, İspaniya deyil, Fransa deyil.  Bizim bu dəyərdə qadınlarımız, ərlərimiz olduğu halda,  kiminsə ağlına  hardan gəldi intim həzz dünyasından kam almaq?

 Deflorasiyanın dünya modellerini kim  gətirdi bizim mühitə? Öz halal qadını/əri ilə bir yastığa baş qoymaqdan  abır/həya edilən bir mühitdə  görün hara gəlib çıxmışıq:   intim fantaziyalarını cilovlaya bilməyən oğlanların da, qızların da sayı artan xətlə  inkişaf etməkdədir. Mühit özü  bunu dəstəkləyir. İşdir,  birdən  “əlindən xəta çıxsa”, heç qəm yemə,  bunu plastik əməliyyat yoluyla bərpa etdirmək olur. Sonra da  bir  fağırın birisinə gedərsən,   1-2 ildən sonra da iztəməzsən, boşayarsan onu, üstündə  bu ad qalmaz, deməzlər ki,  himenoplastika etdirib kiməsə sarıdılar.

Kimi aldadırıq, aldadan kişidirsə, digər bir həmcinsini aldatmırmı? E. Levi adlı məşhur bir rəssamın fikrinə haqq qazandırmamaq mümkün olmur ki, ən ehtiyatlı edilmiş xəyanət də  gec-tez aşkar olur. Bəs onda?

Mənə belə gəlir ki,  himenoplastika bizim əxlaq üçün qəbul edilməzdir. Bakirəliyin tibbi müəssisələrdə bərpasına, yalnız  müstəsna hal kimi,   doğumla bağlı belə fəsad olarsa, eləcə də bu,  hər hansı bir qəza nəticəsində baş verərsə, anonimlik şərtinə  ciddi əməl edilməklə icazə verilə bilər. Digər səbəblər üzündən bakirə olmayalar isə , qeyri-sağlam həyat tərzi istisna olunmaqla,  nə himenoplastikaya üz tutmalıdır, nə də bakirəlik tabusunun aradan qaldırılmasına səy etməlidir.  

Allah heç kimi məyus etməsin, amma bunun üçün  ağılla, məntiqlə addım atmaq lazımdır.  Sevgi də ağayana olmalıdır, özəl münasibətlər də. Son onilliklərə qədər Azərbaycan ailələrinin əksəriyyəti çoxuşaqlı ailə olub.  Amma heç bir uşaq  hiss etmədi ki, bilmədi ki, atası ilə anası bir otaqda yatıb, bir  yorğan-döşəyə baş vurub, qaş qaralan kimi, axşam çörəyi yeyildimi,  işıqları keçirib  beləcə uyumağa gediblər. Bunu mühit də nizamlayırdı, ailənin özü də. Ona görə də ər-arvad arasındakı özəl həyat ağayana qalırdı. Bu gün mövcud olanlar isə  ailə özəlliyimizə virus kimi  Qərbdən sirayət etdi.  İndi yeniyetmə də, gənc də, lap evli də  hara ayaq basdı, harda oldu; televiziyada, radioda, mətbuatda, reklam panolarında  qadın yox ey, qadın  vücudunu, əzalarını görür.  Qadın obrazı  bu yeniyetməyə, gəncə   macəra həyatı tərəfdaşı kimi çatdırılır. Bu yeniyetmə də hələ ailə qurmamışdan əvvəl  – yaşından əvvəl, düşüncəsinin  kamilləşməsindən əvvəl qadına əza həzzini təmin edən vasitə kimi can atır. Sonra ailə quranda isə  qadınına  etimad bəsləyə bilmir: qafasında ayrı qadın olur, yanında ayrı. Əgər qızlardısa,  bu yeniyetmələr  cilovlana bilməyən hisslərinə təslim olacaq,  qoxulanıb  atılmış  çiçəklərə  çevriləcək.  İntim-münasibətlərin qeyri-təbii yoluna sövq edilənlər də, beləcə,   ailə həyatına  yolu çamurluqdan başlayacaqlar. Himenoplastika da işə burada “işə yarayır”.

Bunlar sevgiyə xəyanətdir, ailə ülviyyətinə xəyanətdir, qadına xəyanətdir.

Qızlıq pərdəsinin  bütöv olması  qadının bakirəliyinin, yəni bir kişiylə  heç vaxt intim münasibətdə  olmamasının sübutu kimi görünür.

Elmi-texniki tərəqqini, sivilizasiyaların rəqabətini, intellektual inkişaf səviyyəsinin özünü bu məsələyə qatmamalıyıq.  Biz onu necə qavramışıq, necə qəbul etmişiksə, əmanətə  xəyanət etmədən də gələcək nəsillərə ötürməliyik.

Avropada və Amerikanın bir çox əyalətlərində bakirəlik (qızlıq pərdəsi)  ciddi  bir söhbət mövzusu olmasa da,  ölkəmizdə və dünyanın digər  müxtəlif  yerlərində də sosial və mənəvi əhəmiyyətini hər zaman  saxlamaqdadır:  dünən belə olub, bu gün belədir, qoruya  bilsək,  cırlaşmasaq, yolumuzdan çıxmasaq, sabah da, o biri gün də belə olacaq.

 Ailə ülfəti elə bir  ehtiyacdır ki,  hər kəs ona möhtac. Ailə ülfəti elə süslü bir çiçək ki, ən adi meh  belə onun ləçəklərini qopara bilər. Ailə ülfəti dədələrdən-babalardan qalan elə bir əmanət ki, onu qorumağa tək bir adamın güçü çatmaz: elliklə qorumaq gərək….

                           Anaveushaq.wordpress.com

Son