Bahar sənsiz (Gülə bilməz, gülüm…)

Musiqisi / Music : Rauf Hacıyev (1922-1995)
Sözləri / Lyrics : Ənvər Əlibəyli (1916-1968)

Səni qəlbimdə, gəzdirib hər an.
Eşqimiz bilməsin, dedim, hicran.
Ala gözlü yarım mənimkisən, bildin!?
Sənin eşqindən, ay aman, ağladım-güldüm…

Nəqərat:
Gülə bilməz, gülüm, bahar sənsiz.
Ürəyim od tutub, yanar sənsiz.

Gördüm o xurşidi-hüsnün ixtiyarım qalmadı,
Sayə tək bir yerdə durmağa qərarım qalmadı.
Ay… Füzuli… il qəm o əqyarin oldu yar üçün
Suzi dildən qeyri bir dilsuz yarım qalmadı.

Aman, aman… aman… aman…
Yarım aman, aman… yarım, qalmadı…

Dönmərəm heç sözümdən, ey canan.
Getmə bir an gözümdən, ey canan.
Səndən ilham alar mənim könlüm,
Məni səndən, inan gözəlim, ayırmaz ölüm.

Gülüş/təbəssüm insan hisslərinin emosional ifadəsidir. Gördüyü, duyduğu, qarşılaşdığı yaşam məqamlarına cavab reaksiyasıdır. Dünən Gülüş günü idi. Amma bu, gülüş bir az fərqli gülüşdür. Biz bu günü uşaq olan vaxt “Adam aldatma Günü” kimi bilirdik. Aprelin 1-nə 2-3 gün qalmış beynimizdə proqramlaşdırardıq ki, kimsə bizi aldatmasın, amma özümüz kimi aldadaq.

Bunda zərrə də ələ salmaq, aşağılamaq niyyəti olmazdı, sadəcə, ssenari, süjet qurmaq məharətimizi yoxlayardıq ki, kimisə gerçək olmayan məlumata inandıraq. İnandıra bilsəydik, yumor ovqatımız fəallaşacaqdı, təmiz gülüş yaranacaqdı. Amma getdikcə bu Gülüş günü vulqarlaşmağa başladı. Bundan sonra kimsə kimisə aldatmağı ağıllı, mənalı addım hesab etmədi, özünə sığışdırmadı. Bu yanaşmaya bir az da utancaqlıq əlavə olundu. Aldanılmış şəxs də aldadan şəxsə çəpəki baxmağa başladı. Bu epizoda şahid olanlar, eşidib bilənlər aldadana toxunmasalar, dava demirəm ha, qınaq nəzərdə tuturam, aldadılana güldülər. Üzə deyilməsə də, belə vəziyyətlər gülünc, axmaqlıq kimi düşünülməyə başladı.

Əksinə, mən bunu iradəyə xidmət edən yumorlu test hesab edirəm. İnsan aprelin 1-i gələnə kimi özünü diqqətli olmağa motivasiya edirdi ki, kimsə tərəfindən aldadılmasın. Və aldada bilməyən şəxsin özü utanıb özünün ironik gülüşü ilə özünə təsəlli olardı. O vaxtdan 40-50 ildən artıq keçib, indu bu günü biraz modernləşdirib Gülüş Günü adlandırıblar.

Amma nə olar, insanlara gülüş əyləncə üçün deyil, qol-qanad açıb uçmaq üçün nəsib ola. Onda bu gülüş mütləq rifah və rahatlıqdan nəşət etmiş gülüş olacaq. Onda bu gülüş daha gözəl nələrinsə pərvazlanması üçün qanad olacaq. Çünki hər şey gülüşdən

başlayır. Mövlanə deyərmiş ki, bir insɑnın neə güldüyündə tərbiyəsini, nəyə güldüyündə isə zəkasını və səviyyəsini ɑnlɑrsınız.

Dünən Gülüş günü ilə bağlı paylaşmamız olmuşdu. Fəqət, indi paylaşacağımız gülüş/təbəssüm isə tək aprelin birində deyil, hər gündə, hər anda insana lazımdır, onu ümidli etmək üçün, müqəddəs, gözəl olana yönəltmək üçün. Parkda təsadüfən qarşımıza çıxan bir körpə bu təbəssümü yarada bilər. Kinsə sizə.yazud sizisə kimə qayğılı münasibətiniz minnətdarlıq təbəssümü yarada bilər…

…Bu yurdun gözəl oğlanı da çox, gözəl qızları da. İşdə, təhsildə, nəqliyyatda davranış etiketləri səmimiyyət yarada bilər, təbəssüm yarada bilər. Sonra bu xəfif təbəssüm səssiz simfoniyaya çevrilib iki ürək mülkünü sarar, sonra iki nəslə keçər…

Niyə də olmasın ki…