Bunlar, əslində ciddi məsələlərdir və mən öz payıma bunu normal qarşılayıram. Axı ömrü boyu əli yad kişinin əlinə toxunmayan, naməhrəm tərəfə baxmayan bir qadın indi neçə ram olsun ki, özgə ailənin oğlu qapını açıb gərdəyə daxil olacaq….

Və yaxud oğlan olsun, ömründə bir qızla kəlmə kəsməyən, yanaşı getməyən bu oğlan indi onunla yanaşı necə yatsın?

Bunlar abırla, ismət-həya ilə bağlı olduğu kimi, təcrübəsizliklə də bağlıdır. Millətimizlə, dini baxışlarımızla, bir az da mühafizəkarlıqla da bağlıdır.

Cinsi həyat haqqında heç bir məlumat və ya bacarığı olmayanlar bilinməyənlər ilk gecə qorxusunu daha çox keçirirlər. Bu məsələ ölkəmizdə yeni evlənəcək cütlükləri düşündürən, bu yolu keçənə qədər narahat edən ciddi bir mövzudur. Elə buradaca bir məsələnin üstündən keçmədən qeyd edim ki, bu mövzuda gənclərin intim yaxınlığının “cinsi təcrübə” kimi adlandırılması, məncə, doğru deyildir. Biz bəzən bütün etik çərçivələri aşıb keçiririk, həm arada pərdə açılır, üz “sırtıqlaşır”, həm də məsələnin məzmun və mahiyyəti bayağılaşır.

Cinsi də təcrübə olar, yoxsa onun da bir müsabiqəsini keçirsinlər?!

Bu yerdə XVI əsr filosofu və yazıçısı Mişel de Montenin gözəl bir fikrini düşündüklərimi demək üçün ölçü kimi götürəcəyəm:

“Eşq utanma və çəkinmənin olduğu yerdə vardır.”

Çox səlis və ibrətamiz deyilmişdir.  Elə gənclər arasında yaşanan “ilk gecə sindromu” bəlkə də təcrübəsizlikdən yox, bu utancıqlıdan, abır-həyadan qaynaqlanır. 

Getdikcə çox abır-həya pərdəsini götürdülər, insanın özəl həyatını bayağılaşdırdılar. Bu elə bir məsələdir ki, ilk gecə alınmayıbsa, bunun kimlərəsə məlum olması hər iki gənc üçün psixoloji zərbə olur. Onlar uzun müddət bu təsirdən uzaqlaşa bilmirlər. İlk cecə baş tutmayıbsa, 2-ci, 3-cü, 7-ci gecədə baş tutar. İki şəxsə aid şıxsi məsələni kiminsə bilməsi heç cürə doğru deyil. Onların özlərini anlayışlı aparması, öz aralarında bunun yolunu tapması, mənə görə ən doğru yoldur.

İstər oğlan, istər qız zifaf gecəsinin edilməli lazım olanlarını özləri öyrənmlidir, bunu kimsədən soruşmaq, kimlərinsə bunu öyrətməsi sonralar lazımsız söhbət mövzusu ola bilər.

30-40 il bundan əvvəl də bu problem olub, bu gün də var, 30-40 il bundan sonra da olacaq. Amma 30-40 il bundan əvvəl zifaf gecəsi baş verən belə halları söz etməzdilər, ən uzağı yengə bilərdi və o da belə halda qızın ən yaxın rəfiqəsinə çevrilərdi. Onun depresiyaya düşməsinə qoymazdı. Amma indi çox vaxt yengələr özləri müşayiətçiləri olduqları bu zifaf gecəsinin “cikini-bikini” hər yerdə söhbət mövzusu edir.

Zifaf gecəsi toyu olan qız gənclərdə qanama olacağı və cinsəl prosesdə acı çəkiləcəyi, kişilərdə isə sərtləşmə, erkən boşalma və qeyri-kafi aktivlik qorxusu meydana çıxmaqdadır.

“İlk gecə sindromu” qadınları kişilərə görə daha çox həyacanlandırır. Çünki müsəlman cəmiyyətində bakirəlik evlilik üçün şox ciddi və vacib şərtdir. Hətta o qədər ciddi məsələdir ki,  bəlkə də  bu günahdan başqa,  bütün günahları bağışlamaq olar. İlk gecə, qadın həm qanama olmasından, ya da, ümumiyyətlə, heç olmamasından qorxur. Çünki uşaqlığından etibarən onun da beynində “qızlıq pərdəsi” adlı ciddi bir məsələ var və o yaşa dolduqca anlayıb, qəbul edilib və ya onunla bu mövzuda söhbət edə bilənlər deyiblər ki, bu pərdə məhz ilk cinsi əlaqədə qanuni əri tərəfindən pozulur. Amma yeniyetmə bir qız beləcə yetişdiriləndə, əslində, cinsi əlaqə zamanı alınan əza həzzi ön planda olsa da, bu münasibətdə ola biləcək ağrılar, eləcə də orqanizmdə baş verəcək dəyişikliklər beynin üst mərkəzlərində şüurlu olaraq qəbul edilmir.

“İlk gecə sindromu”na insanların  münasibəti fərqlidir. Bəziləri bu  fikirdədir ki,   toydan sonra yeni ailə quran gənclər yorğun və həyəcanlı  olurlar. Belə bir vəziyyətdə onları 1-ci gecə hökmən cinsi əlaqəyə girmə məcburiyyəti qarşısında qoymaq doğru deyildir.  

Onlara sərbəstlik vermək lazımdır: nəyi, necə, nə zaman yaşayacaqlarına qoy onlar özləri birlikdə qərar versinlər. İlk gecə və yaxud 2-ci, 3-cü   səmimiyyətdə, növbəti gecələrdə onlar çox güman ki, “ilk gecə sindromu” ilə qarşılaşmayacaqlar.

 Bir çoxlarının fikrincə, əgər qadın və kişinin daha əvvəldən cinsi məlumat və təcrübəsi yoxsa, onların utancaq, bir qədər də həyəcanlı olmaları təbiidir. Odur ki, yeni evlənənlərə bir az həssas yanaşmaq  lazımdır, buraxmaq lazımdır onlar sərbəst danışsınlar, deyib-gülsünlər və özlərini müvəffəqiyyətli gecə üçün hazırlasınlar.

Bu zaman əsas vəzifə daha şox kişinin üzərinə düşür, o, səbirlilik və təmkinlilik nümayiş etdirməli, sevgilisi ilk gecənin müvəffəqiyyətinə hazırlamaq üçün mehribançılıq şəraiti yaratmalıdır.

 Bəzi insanlar isə, ümumiyyətlə,  nəinki cinsəllikdən yazmağı, danışmağı da  doğru hesab etmirlər ki,  gənclərə  “bu, belə olmalıdır”, “belə etsinlər” deyib cinsəllik təcrübəsi öyrətmək etik deyil. Qoy onlar özləri səmimi, qarşılıqlı ülfət və ünsiyyətin yaxınlaşmasında nəyi necə edəcəklərini  özləri müəyyən etsinlər. Qadın və kişi cinsəlliklə əlaqədar arzularını bir-birinə ifadə edərsə, həm aralarındakı güvən inkişaf edər, həm də xoşbəxt olarlar.

Bu, həmişə belə olub ki, ilk toy günü  edilməsi lazım olan məsləhətləri  toy ərəfəsində sağdış və yengələr tərəfindən verilib. Bir növ,   böyüklərin evliliklə əlaqədar təcrübələri  gənclərə izah edilib. Amma üzübəri gəldikcə  toy mərasimlərinin ayrı-ayrı mərhələləri  müasirlik adı ilə dəyişdirilib.

30-40 il bundan qabaq toy məclislərində indiki kimi  da təcrübəsiz, bir az da məzhəkəçi qadınlardan  yengə seçməzdilər ki,  toydan sonra  harda imkan düşdü başlayaydı Sur düdüyü çalmağa.

Dədə-babalarımız, ağbirçək ana və nənələrimiz çox böyük səbir və təmkinlə yanaşardılar hər məsələyə, eləcə də toy düzənlərinə. Yengə, sağdış son dərəcə ağayana, müdrik, xeyirxah bir adamdan seçərdilər.  Bir vaxt  toylarda qohum–qonşulardan  yengə getmək üstündə inciyənlər olurdu. Kimsə hansı bir qohumunun, yaxınının yengəsi olmağı özünə fəxarət sayırdı. Qızın ailəsi də, qız özü də həmin adamın onun yengəsi olmasından məmnun olardılar.Təbii ki, bu anlaşmada gəlinin heç bir həyəcan, təşviş keçirməsi də ola bilməzdi. Və o vaxt bir ailənin yengəsi olan şəxs bu ailənin sonuna kimi ən yaxın adamı hesab olunurdu. İndi belə deyil. Hətta çox acınacaqlıdır ki, indi bu qədər yaxın adamın rolunu, missiyasını “yengə xidməti” kimi bayağılaşdırıblar. Kimsə yengə getmək istəmir. Bir az gənclər özü   toy mərasimlərinin  ssenarisini dəyişib, bir az dünya özü dəyişib, zifaf gecəsinin özəllikləri o qədər aşkarlaşıb ki, adiləşib ki, yengə – bəy və gəlin, yengə- toy evi, yengə- aləm seqmentində pərdə aradan götürülüb, hörmət-izzət itib. Və çox haqlı olaraq da   qadınlar belə vəziyyətdə yengə getmkdən boyun qaçırırlar.

Müasir gənclər əvvəlcədən yengədən  imtina edirlər. İnsanlar özləri danışrlar ki, indiki gənclərə “yengə-mengə” lazım deyil, onlar onlar hər şeyi yengədən, sağdışdan yaxşı .  

Elə gənclər də var ki,    toya kimi  bəlkə də dəfələrlə cinsəllik  həyatı yaşamış olur. Bəzən  ailə quracaq gənclərin özü belə  zifaf gününə qədər  artıq  bu münasibəti qurmuş olurlar. Əlbəttə,  belə cütlüklər  heç vaxt  yengə istəməyəcək. Belə cütlüyün ailəlik həyatı (amandı, əbədilik olsun, xoşbəxt olsun) çox güman ki, davamlı və etibarlı olmayacaq.

  Bəlkə də  çoxları  yengələrin toy mərasimlərindən çıxarılmasına istəyərdi. Amma    yengələrin olması    gəlin köçən qızları maarifləndirmək baxımından   lazımdır. Hər bir adamın istər adi günlərdə, istər özəl günlərdə mehrini saldığı, ürək qızdırdığı bir qəlb sirdaşı olmalıdır. Bu, psixoloji dəstəkdir. Müəyyən etik çərçivələrlə yengə gəlini, sağdış bəyi məlumatlandıra bilər.

Kişilər bu mövzuda, təbii ki, çoxları ilə rahat danışıb məsləhətləşə bilər. Qadınlar isə bunu edə bilmirlər. Onlara sinsi həyatla bağlı məlumat verən daha az olur. Yaxşı olar ki, qızlar  ilk gecə narahatçılığı yaşamamaqdan ötrü  gəlin köçməzdən tibbi maariflənmə  üçün     səhiyyə müəssisəsinə müraciət etsinlər.

Yengənin olması bir də ona görə lazımdır ki, gənclər toy gününə qədər  belə münasibətlərə baş vurmasınlar. Bilsinlər ki,  bu münasibət zifaf gecəsində olmalıdır.

Gənclərimiz onu da  bilməlidir ki, “ilk gecə sindromu” tarix boyu kişinin təmkinindən, şəfqət və nəzakətli davranışından asılı olub. Kişi öz evindədir, gəlin isə qonaqdır, bir başqa evdən gəlib,  bu ailə də  onun üçün yenidir.  Onunla şəfqətli və nəzakətli davranılmalı , həyəcanına şərik olmaq lazımdır. Təcavüzkar olmaq yaramaz, zifaf gecəsi qisas gecəsi demək deyil. Bu qisasda yaranan şikəstlik ailənin gələcək müqəddəratını həmişəlik zədəli edə bilər. Səbirli olmaq lazımdır. Qarşılıqlı anlaşma lazımdır.