Təbriklər
Kəpənəklər uçub gedər,
Əlimizdə işıldayan
toza bənzər xatirələr.
Payız gələr…
Yollar üstə səpələnən xəzəllərdən
Gah itən, gah üzə çıxan
izə bənzər xatirələr…
Fikrimizin aynasında
Gah alçalır,
Gah yüksəlir xatirələr…
Gah olur ki,
acılıqdan ürək dəlir xatirələr…
Gah həyatın özündən də əziz gəlir xatirələr…
Dağ başından gün əyilər,
Bir müddətsə istiliyi
daş-divarda qalar ancaq.
Gənclik gedər,
xatiratı könlümüzü alar ancaq…
Unudulmuş bir kədərli nəğmədəki
Qırıq-qırıq sözə bənzər xatirələr.
Hərdən yanıb,
Hərdən sönən közə bənzər xatirələr.
Cığırları dağa çatan
Düzə bənzər xatirələr.
Bir işıqsız gözə bənzər xatirələr…
B.Vahabzadə
Onsuz da neçə gündür qəm üstə köklənməkdəyəm. Bu nə sirdir, nə olan şeydir. İnsan bir xoşbəxtliyə çatan kimi, o xoşbəxtlik niyə adiləşir? Niyə insan fərqində olmur heç nəyin?! Bir də o vaxt fərqində olur ki, yaşadığı xoşbəxtlik artıq əlində deyil. Uşaqlıq belə, məktəb illəri belə, əsgərlik belə, tələbəlik belə, sevgi belə…
Əldə qalansa, ulu şairimizin dediyi kimi, sadəcə, “hərdən yanıb-sönən közə bənzər xatirələrdir”. Amma heç sönmür bu köz. 46 ildir günbəgün elə yana-yana, yandıra-yandıra gedir….
Rəhmətlik Əli Kərim necə gözəl deyib:
Necə xoşbəxt imişəm
bir zaman, Allah,
Xəbərim olmayıb
bu səadətdən…
Bizim tələbəlik xatirələrimizin elə bir günü olmaz ki, Kamil, əziz qardaşım, sən o xatirələrin içində olmayasan. Əgər olsa , çox sönük olacaq bu xatirələr. Nə yaxşı yaddaşımıza belə an köçməyib. Nə yaxşı ki, bu xatirə mücrümüzü başaıaşağı çevirib silkələsək, tökülən xatirələrin hamısında Kamillo var… Mən sənə “Kamillo” deyərdim. Sən də deyrdin ki, bunun gözlərindən, qaşlarından olmaz …
Kəlbəcər şairlərindən gözəl bəndlər söyləyərdin: Əli Qurbanovdan, Yaqub Cabbarovdan, Sücaətdən, Əli Mehdiyevdən, Bəhməndən…
Yaqub deyər:-Axır,əzəl bu dünya.
Olacaqdır gülü xəzəl bu dünya.
Gözəllər məskəni gözəl bu dünya,
Heç kəsə qalmaya dəhşətdi, dəhşət…
Sən demisən bunu 45-46 il əvvəl. Yaqub Cabbarovdan . Qiraətinin xəfif pıçıltıları, təəssüfü qulaqlarımdan çəkilməyib.
Bədii qiraətin səsləndirilməsinin öz texnikası var. Amma Kamilin bənd-bənd şeirlər deməsi bir ayrı şirinlik yaradırdı. Şeirin yaratdığı poetik ovqatı hər kəsə doğmalaşdırıdı. Hər kəs bu şirinliyi, həlimliyi öz canında, qanında hiss edirdi.
Tələbəlikdə pambıq yığımında keçmiş Qasım İsmayılov rayonunda olduq. Kamilgilin, Nazimgilin kəndlərinə çox yaxın idi. Çox olduq onların hər ikisinin ata evində.
Kamil çox ünsiyyətcil, şən, səxavətli bir dost idi. Mərd idi, təmiz idi, Kişi adam idi. 4 ildə öz portretini belə yaradıb əbədilik yaddaşımızda.
Bir də ayıldıq ki, ay aman, tələbəlik bitdi, Dövlət Filarmoniyasında Məzun gecəmizdir, çaş-çağırla bizi Azərbaycanın rayonlarına səpələyirlər. Təzada bax, ayrılığa sevinirdik… Bilmirdik, bunlar bir də geri qayıtmayacaq, hara tələsirik….
Kamil Kəlbəcərə təyinat aldı. Taleyini Kəlbəcərlə bağladı, orada ailə həyatı qurdu. Kəlbəcər işğal olunanda ailəliklə köçüb Daşkəsən rayonuna pənah gətirdilər. Bildiyimcə, 2 oğlu bir qızı var. Böyüyü Şəhriyar Kamil oğlu Abdullayev 44 günlük şanlı Vətən savaşında Cəbrayıl və Hadrut qəsəbəsinin azadlığı uğrunda gedən döyüşlərdə şəhidlik məqamına yüksəldi, bütün xalqın oğlu oldu həm də.
Nənəm laylasını oxşama saydı,
Kim idim o məni oxşamasaydı?
Oğul at asına oxşamasaydı,
Dünya başdan-başa heçdi deyərdim…
Hüseyn Arifin bu misraları ilə sənin gerçək varlığını bütün oxucularımıza çatdırmaq istəyirik… Sənə uzun ömür, cansağlığı arzulayırıq. Allah sənə və yoldaşına uzun ömür versin, Şəhriyar balanın qız yadigarlarını oxudub boya-başa çatdırasınız, gəlin köçürəsiniz. İnşallah…
Təbrik etdi: 1976-1980-ci Filologiya fakültəsinin 121-ci qrup tələbələri : Məlahət, Almaz, Çiçək, Nailə, Sədaqət, Mələksima, Gülnaz, Məleykə, Ağamməd, Nazim, Akif və digərləri
“ Ana və Uşaq" 