İbrət

Psixatriya xəstəxanasında iki nəfər bir-biri ilə söhbət edirdi. Biri o birisindən soruşdu:
– Nə üçün buradasınız?
Həmin adam üzünü sual verənə çevirmədn cavab verdi:
– Hər kəsin məndən olmaq istədiyi insan ola
bilmədiyim üçün.
– Anlamadım, nə demək istəyirsən?
– Atam mənimlə fəxr etmək üçün çox yaxşı şagird olmağımı istəyirdi, amma mən yaxşı qiymətlər almırdım. Bunun üçün atam mənim kimi övladı olduğu üçün utanırdı. Mənim ortasəviyyəli bir şagird olmağımı qəbul etmədiyi üçün məni tənbəllikdə ittiham edirdi. Çünki “onun övladı” çox insan kimi “adi” ola bilməzdi.
Bir gün məni ova apardı. Oğlunun əsl kişi olduğunu sübut etmək üçün məndən qarşımıza çıxmış ceyranı tüfənglə vurmağımı istədi.
Özü də yaxşı ovçu olan digəri ondan soruşdu:
– Neçə xal aldın”?
– Heç nə… Ağlamağa başladım və atam
məni bir də heç vaxt ova aparmadı.
Atam mənim onun kimi vəkil olmağımı istəyirdi. Babam isə özü kimi dülgər. Amma anam dayım kimi bank işçisi olmağımı istəyirdi. Nənəm isə din xadimi olmağımı istəyirdi.
Məhəlləmizin mollası mələk kimi qüsursuz olmağımı, dostlarım isə film aktyorlarına oxşamağımı istəyirdi. Nişanlım hər şey olmağımı istəyirdi. Atası isə qızının gözündə qiymətdən düşməsin deyə mənimonlardan aşağı səviyyədə olmağımı arzulayırdı.
Televiziya proqramları mənə, elə hamıya içkidən, avtomobillərdən və siqaretdən uzaq olmağı təlqin edirdi , reklamlar isə, əksinə, bunlara həvəsləndirirdi.
Bu sözlərdən sonra bir qədər duruxdu:
– Üzr istəyirəm, sizi də narahat etdim. Mən bir ildir buradayam və artıq dəqiq bilirəm ki, dəli olmaq istəmirəm. Siz nə qədər vaxtır buradasınız?
– Mən buraya öz qohumumu görmək üçün gəlmişəm.
– Hə başa düşdüm, siz də divarın o biri tərəfindəki dəlixanada yaşayırsınız…
Gəlin doğmalarımızı bizim ağlımızdakı “ideal” insan olmağa məcbur etməyək.
Unutmayın bizim ideal insan kimi düşündüyümüz bir stereotip heç də əsl ideal insan demək deyil.
Dünyanın ən ideal insanı özü kimi olmağı bacaran
insandır.