Seva:

– Qız bizim qonsudur, çox gözəl ailədirlər. İkisi də ziyalı, qonsudurlar. Ayrı-ayrı unversitetlərdə oxuyurdular. Ailə qismətləri bura kimiymis. Hamı şokdadır, Allah rəhmət etsin.

Evlilik üçün rəsmi vahid  bir yaş  səviyyəsi olmasa da,  ailə məsələləri ilə məşğul olan mütəxəssislər, ağbirçək nənələr, ixtiyar babalar oğlanlar üçün 28-30, qızlarımız üçün isə 23-24 yaşı normal hesab edirlər. Yazımız üçün bu mövzuda araşdırma apararkən, “Ekonominfo.az”  portalında acınacaqlı bir statistikaya rast gəldim.

“Təsir dairəsi” ictimai-sosial proqramının aparıcısı Lalə Azərtaşın canlı efirdə verilişlərinin birində dediyi “Ailələrin dağılmasının qəti əleyhinəyik. Qadınsan, ailən varsa, kişinin ayağını da yuyacaqsan, hələ nənə-babalarımız demiş, ayağının kirini, suyunu da içəçəksən” sözləri   böyük rezonans doğurub.

Heç fikir vermisinizmi baba-nənələriniz, ata-analarınız həyatları boyu bir-birlərinə necə müraciət etdilər, bir-birlərinə nə deyib, kim deyib səslədilər? Vaxtında belə şeylər heş ağıla gəlmir, tək bu yox, çox şeylər yada düşmür. Kimdənsə, nədənsə tamam ayrı düşüb, üstündən illər keçəndən sonra başlayırıq xatirə kisələrini silkələməyə.

Müzakirə

“Oğlan olsun, qız olsun, fərqi yoxdur. Hər ikisi Allahın payıdır, təki sağlam və xeyirli bir övlad olsun” deyirlər. Mən də belə eşitdim hər zaman. Amma bir neçə qızı olub, Allahdan öğlan uşağı da arzulayan bilirəm, görmüşəm. Bu da təbiidir. Burada söhbət övladın hansınasa üstünlük verməkdən getmir. Sadəcə, ata-ana qızını hansısa ailəyə gəlin göndərdiyi kimi, öz evində də gəlin, nəvə görmək istəyir.

Bu yazını oxumağa başlayanda bəlkə də gözəllik resepti və yaxud tibbi məsləhətlə qarşılaşacağınızı yəqin edəcəksiniz. Amma belə deyildir, sadəcə, ağlım kəsəndən müşahidə etdiyim və heç də yaxşı qəbul etmədiyim bir məqamı sizin də diqqətinizə çatdırmaq istədim. Oxucularımızın böyük əksəriyyətinin qadınlar olduğunu da bu yanaşmaya əlavə etsək, maraqlı bir müzakirə apara biləcəyimizi düşünürəm. Görək, qadınlar özləri bu məsələyə necə münasibət bəsləyirlər. Saçı kəsdirmək, doğrudanmı heç nə deyildir?! Saçı kəsdirmək adi bir gözəllik əməliyyatımı, Avropaya bir inteqrasiya ilişkisimi?

İnsan ömrü boyu xeyirli sabahlara can atır. İnsan ömrü boyu nəsə axtarır, qurur, yaradır, yaratdıqlarını qoruyur, açıları dəf edir, şirinləri toplayır. İllər üst-üstə gəldikcə əlimizdən çıxdıqları olur, üstünə gələnlər də. Odur ki, dəyərli olanları vaxtında qorumağı bacarmalıyıq.

Yaxşılıq itməz deyib  yaxşılıq etməyə  təşviq edən aqillərimiz.  Çətində, darda bir  kimsəsizin  dadına çatmaq, imkansızın əlindən tutmaq,  bir yetimi sevindirmək, bir ümidsizə təsəlli vermək… Bunlar hamısı bizə məhz  həmin aqillərdən qalmış əxlaq xəzinəsidir. Qoruya bilsək, yaşada bilsək, insanlar  bir-birlərinə qarşı  hər zaman həssas olarlar.

Bu məqaləni yazmağa internetdə rast gəldiyim 31 yaşlı bir gəncin məktubu və müəlliminin ona cavab məktubu oldu. Həmin gənc məktubunda yazır:

İntihar hadisələri haqqında son vaxtlar tez-tez eşidirik. Bu hadisələrdən hamı özünü narahat hiss edir. Yaxınları bir ayrı dərd çəkir , eşidib-bilənlər də bir ayrı cürə sarsılırlar.Təəssüflənirlər ki, kaş kimsə rast gəlib son addımda bu intiharın qarşısını alaydı.