Bakı Şəhəri üzrə Təhsil İdarəsinin müdiri Rəşad Tağıyev hüquqşünas  idi. 2013-2015-ci illərdə Bakı Şəhəri üzrə Təhsil İdarəsinin İnsan resursları sektorunun müdiri, 2015-2018-ci illərdə Bakı Şəhəri üzrə Təhsil İdarəsinin müdir müavini vəzifələrində çalışıb. Daha sonra Bakı Şəhəri üzrə Təhsil İdarəsinin müdiri vəzifəsinə təyin edilib.

Bu gün mətbuatda  məktəblərin  gəlir əldə etmək imkanları barədə söhbətlər gedir: sinif  otaqlarını, digər infrastrukturları  icarəyə verməklə, rəqs, rəsm dərnəkləri yaratmaqla və sair.

Məktəb hara, pul qazanmaq hara? Bu, necə ola bilər? Sovet dövründə bizim məktəblərin hamısının özünün  bağı vardı, burada hər cür meyvə olurdu. Əmək təlimi dərslərində  tərəvəz əkib yetişdirmək, satmaq olardı və edirdilər də. Yay tətilində neçə günsə istehsalat təlimi olurdu və s. Buradan toplanan vəsaitlə məktəb büdcəsi yaratmaq olardı və  belə  fəaliyyət özü pedaqoji, tərbiyəvi  tutumli  bir iş idi.

Təhsil və məktəbəqədər tərbiyə müəssisələri

Bəşəriyyətin xoşbəxt inkişafı və davamlılığı yalnız dünya təhsilinin, elmin uğurları ilə bağlıdır. Təhsil, elm bütün ölkələrdə dövlətin strateji prioritetlərinin ən vaciblərindən biridir, bəlkə də birincidir, o cümlədən Azərbaycanda da. Müstəqilliyimiz əldə edildikdən sonra dövlət tərəfindən təhsil sahəsinə xüsusi diqqət və qayğı göstərilməsi də məhz   bu niyyətlə bağlıdır.

Son zamanlar təhsil müəssisələrində müşahidə olunan xoşagəlməz hallar cəmiyyəti haqlı olaraq   narahat edir. Belə hallar  təkcə pedaqoji  sahədə hər zaman olmuş və hər zaman da olacaq  hallardan (üzürsüz olaraq dərs buraxmaq, dərsə gecikmək, tapşırığı icra etməmək,  həmişə dərsə hazırlıqsız gəlmək  və sair)ibarət olsaydı, nə vardı ki. 

Elə etmək lazımdır ki, “general” olmaq istəyən hər müəllim üçün seçilmək şansı verilsin.

Bu gün məktəb direktorlarını, müavinləri də Təhsil nazirliyi təyin edir, proses imtahan və müsabiqə yolu ilə olsa da. Təhsil nazirliyinin başqa işləri yoxdurmu?

Yazımızda problemlərə daha çox yer ayırsaq da, bu, o demək deyil ki, təsilimizin işıqlı tərəfi yoxdur. Təhsilimizin yaxşı tərəfləri , əlbəttə, var. Məsələn, son illər məktəb tikintisi , məktəblərin maddi-texniki təchizatı əvvəlki illərdə olmadığı yüksəlişlə davam etdirilməkdədir. Amma əyalətlərdə hələ də elə məktəblər var ki, XXI əsrdə neft və milyonlar səltənətində qərarlaşmış bir ölkədə belə məktəblərin olması bu inkişafa heç uyğun deyil.

İstər kütləvi informasiya vasitələrində, istərsə də ağız-ağız gəzən söhbətlərdə yaşlı insanların, xüsusən müəllimlərin 65 yaşları tamam olan kimi, təqaüdə göndərilmələrindən və bu səbəbdən yaranan narazılıqlardan bəhs edilməkdədir.

Birləşmiş Millətlər Təşkilatı XXI əsri “Təhsil əsri” elan etmişdir. Bu nəticəyə laboratoriyada gəlinməyib.  Ya da     Koley, Pifey, Mahmud Kaşğari, Afanasi Nikitin, Ameriqo Vespuççi, Nikkolo və Maffeo Polo, Xristofor Kolumb‎ , Vasko da Qama, Hacı Məhəmmədəli Şirvani, Hacı Zeynalabdin Şirvani, Tur Heyerdal və daha  hansısa məşhur səyyah  kəşf etməyib, üzə çıxarmayıb. Bunu  həyat özü önərliyib, inkişaf özü  qəbul edib. Bütün dünyada belədir.  Bütün inkişaf etmiş ölkələr,  güclü dövlətlər təhsilə  özlərinin ən vacib  strateji  prioriteti kimi baxmış,  bu məqsədlə  düşünülmüş addımlar at mışlar.  II Dünya müharibəsində sonra   xarabazarlığa çevrilmiş Yaponiya,  o Yaponya ki, heç bir  təbii  sərvəti də yoxdur,  bu gün  dünya  nəhəngləri sırasındadır.