Əvvəl Müşfiqdən başlayıram. Mikayıl Müşfiqlə biz həm yaxın dost idik, həm də qonşu. Mən Dağlı məhəlləsində yaşadığım müddətdə demək olar ki, hər gün onunla görüşürdüm. Otağım yolunun üstündə idi. Müşviq hər səhər qardaşıgildən çıxanda mənim pəncərəmin qabağından keçib gedirdi və təbii ki, pəncərədən otağıma baxmamış olmurdu. Otağımın böyük, barmaqlıqsız bir pəncərəsi vardı, yaz-qış onu həyətdən hərlənib gəlməyə tənbəllik eləyən dostlarım qapı əvəzinə işlədirdilər. Müşfiq də pəncərədən otağıma adlayırdı və biz çox vaxt bir yerdə səhər yeməyi yeyərdik. Müşfiq qardaşıgildə yalnız gecələyərdi.

Cəlil Məmmədquluzadənin həyat yoldaşı Həmidə Məmmədquluzadə tarixə Azərbaycanın ilk maarifçi qadınlarından biri, xeyriyyəçi, tərcüməçi kimi həkk olunmuşdur.

Nəcəf bəy Vəzirov ömrü boyu öz yazdıqlarından bir manat da qonorar almamış, qonorar üçün ayrılan pulları həmişə xeyriyyə cəmiyyətlərinə bağışlamışdır. 1913-cü ildə “Kaspi” qəzetinin müxbiri ondan müsahibə alarkən ədibdən soruşur, siz niyə qonorardan imtina edirsiniz?

Yazıçı uşaq vaxtlarını yad edərək deyirmiş:

-Bir dəfə anamla bağımız gəzirdim. Cırcırama da aramsız cırıldayırdı. Mən anamdan sual etdim:

– Ana, o cırcırama nə deyir?

Anam dedi:

-Oğlum, o cırcırama deyir ki: